#GazaUnderAttack – some sources of information


, , , , , , , ,

some reliable /  interesting sources:Gaza_Strip-wikipedia

hamas / Gaza:  Al Aqsa

BDS movement

Institute for Palestine Studies IPS




electronic intifada news


ma’an news agency


Occupied Palestine

Jewish Voice for Peace

Martin Lejeune’s blog [the german journalist in Gaza]


#GazaUnderAttack #Gaza #BDS #palestine #PrayforGaza

@UNRWA, United Nations Relief and Works Agency

@PKraehenbuehl, Commissioner-General @ UNRWA

@UNOCHA UN Office for the Coordination of Humanitarian Affairs (OCHA)

@Farah_Gazan, Guess What

@DrBasselAbuward, Doctor at Al-Shifa Hospital

@Jehadsaftawi, photojournalist

@laraaburamadan, Lara, journalist

@saidshouib, socialmedia activist from Gaza

@AymanM, , NBC news

@VoicesofGaza, group in  or from Gaza

@Martin_Lejeune, German freelance journalist  

@jvplive JewishVoiceForPeace

@jncatron,Joe Catron, an American in Gaza

,BDS Movement

@MiddleEastEye, news website

@Mogaza,Mohammed Omer, journalist

@ChrisGunness, UNRWA Spokesman

@MaxBlumenthal,Max Blumenthal Senior Writer, author

Abhijan Choudhury

@PalStudies, Institute for Palestine Studies (IPS)

@theIMEU, The IMEU, The Institute for Middle East Understanding

@activestills , The Activestills collective

@democracynow , daily independent global news hour

@ISMPalestine, int’l Palestine solidarity

@btselem,B’Tselem בצלם Israeli info on oPt

@972mag,+972 Magazine, blog-based web magazine

@MaanNewsAgency, Ma’an News Agency 

Gisele Dussault


LGBT – Torture in Iran


, , , , , , , , , , , , , , , ,


Thursday 26 June 2014 Shadi Amin of 6Rang and Raha Bahraini of Justice for Iran will join a panel to launch the first ever report, Pathologizing Identities, Paralyzing Bodies, on how Islamic Republic laws set the grounds for misinformation and forced sex reassignment procedures of transgender, gay and lesbian Iranians in order to erase this segment of the population. Each year thousands of Iranians flee to neighboring Turkey to save their lives, including many transgender, gay and lesbian citizens. The panel is part of the weeklong 2014 Istanbul Pride. It will take place at 2 pm at the Cezayir Meeting Hall. Follow them live on UstreamFacebook and Twitter.


24 june 2014





Justice4Iran and SheshRang launch the new report

Torture in the name of treatment: Breaking the silence on medical abuse against transgender, lesbian and gay people in Iran

 that details how lesbian, gay and transgender individuals in Iran are being diagnosed with gender identity disorder and told to undergo medical treatments, including sterilization, to “cure” themselves of homosexual feelings and cross-gender expressions.

گزارش انگلیسی پروژه مشترک عدالت برای ایران و شبکه لزبین ها و ترنسجندرهای ایرانی ( شش رنگ) در مورد عمل های تغییر جنسیت در ایران، زندگی همجنسگرایان و ترنسجندرها بر اساس 88 روایت زنده و تکان دهنده منتشر شد
فارسی آن در بیش از 400 صفحه بزودی منتشر خواهد شد.



Stop Reparative Therapies & Mandatory Sex Reassignment Surgeries

Homophobia, Transphobia and  Health Care Abuses in the Islamic Republic of Iran

a briefing report:

pdf on 6Rang.org


Pathologizing Identities, Paralyzing Bodies

detailed report about Human Rights Violations Against Gay, Lesbian and Transgender People in Iran

pdf on 6rang.org



to end with a story of hope, which is somehow related:


20 Feb 2014 – Humans of NewYork








The Daily Beast – 28 February 2014 –

A gay refugee couple from Iran have become Facebook superstars thanks to a shout-out on Humans of New York. They talk to The Daily Beast about life for Iran’s persecuted LGBT community in a country that denies their very existence. more here:

Gay, Iranian And Stylish in Exile



14 February 2014

Googoosh, Iranian Pop Queen, Sends Poignant LGBT Message With ‘Behesht’ Video

Written and Directed by Navíd Akhavan
Executive Producer Neda Kermani
Produced by Ehsan Haghighat
Lyrics by Roozbeh Bemani

Halt Execution of 33 Sunnis – حکم اعدام ۳۳ سنی را لغو کنید


, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

19NGO-Logos-33Kurds1[see ‘comments’ for petitions to sign] – scroll down for persian

JOINT STATEMENT by 19 Human Rights Groups:

Accounts of Cases Raise Fair Trial Concerns

12 june 2014 –

The Iranian authorities should quash the death sentences of 33 Sunni Muslim men, including possibly a juvenile offender, convicted of “enmity against God” (moharebeh), and impose an immediate moratorium on all executions, 18 human rights organizations and one prominent human rights lawyer said today. The call comes amid serious concerns about the fairness of the legal proceedings that led to the men’s convictions and the high number of executions reported in Iran during the last year, including the June 1, 2014 hanging of a political dissident, Gholamreza Khosravi Savadjani, on the same charge.

Information the rights groups gathered suggests that most of the men were arrested by Intelligence Ministry officials in the western province of Kordestan in 2009 and 2010, and held in solitary confinement during their pretrial detention for several months without access to a lawyer or relatives. They are believed to have been tortured or otherwise ill-treated during that time.

Thirty one of them were tried by Branch 28 of the Revolutionary Court of Tehran, while one was tried by Branch 15 of the Revolutionary Court of Tehran and another by a branch of the Revolutionary Court of Sanandaj. They were sentenced to death after being convicted of vaguely worded national security offenses including “gathering and colluding against national security,” “spreading propaganda against the system,” “membership in Salafist groups,” “corruption on earth,” and “enmity against God.” The latter two charges can carry the death penalty.

These vaguely worded offenses in Iran’s Islamic Penal Code do not meet the requirements for clarity and precision that international law outlines for criminal law. The authorities, routinely invoke them to arrest and imprison people who have peacefully exercised their rights to freedom of religion, expression, association, and assembly, or to accuse activists of supporting violent or armed opposition groups without evidence, the rights groups said.

Information gathered by the rights groups suggests that all of the men deny any involvement in armed or violent activities and maintain that they were targeted solely because they practiced or promoted their faith, such as taking part in religious seminars and distributing religious reading materials. Sunni Muslims are a minority in Iran, where most Muslims follow the Shia branch of Islam. Most Iranian Sunnis are from the Kurdish and Baluch minorities, and have long complained of state discrimination against them in both law and practice.

Recent changes to Iran’s penal code require the judiciary to review the cases of the 33 men, and vacate their death sentences on the charge of “enmity against God” if they had not personally resorted to the use of arms. The execution of Gholamreza Khosravi Savadjani, despite no evidence being presented to the court that he had used arms, suggests that Iranian authorities appear not to implement new provisions of the penal code that could save the lives of these 33 men, and others on death row on the charge of “enmity against God.”

According to his national identity card, at least one of the defendants, Borzan Nasrollahzadeh, is believed to have been under 18 at the time of his alleged offense, which would prohibit his execution under international law, including under the Convention on the Rights of the Child, to which Iran is a party.

Among the group are four men — Hamed Ahmadi, Jahangir Dehghani, Jamshid Dehghani and Kamal Molaee — accused of killing Mullah Mohammad Sheikh al-Islam, a senior Sunni cleric with ties to the Iranian authorities. The men have denied the accusation, saying that they were arrested between June and July 2009, several months before the sheikh’s killing, in September. The Supreme Court upheld the death sentences in September 2013, and the sentences have been sent to the Office for the Implementation of Sentences, the official body in charge of carrying out executions. The men are considered to be at imminent risk of execution.

The Supreme Court also confirmed the death sentences of four other members of the group — Seyed Jamal Mousavi, Abdorahman Sangani, Sedigh Mohammadi and Seyed Hadi Hosseini, the rights groups reported. The other 25 men remain on death row pending review by the Supreme Court. Most of them are believed to be held in the Raja’i Shahr and Ghezel Hesar prisons in the city of Karaj. One, Seyed Jamal Mousavi, is reportedly in Sanandaj Prison in Kordestan province.

The rights groups are concerned that authorities sentenced the 33 men to death after trials during which basic safeguards, such as rights of defense, were disregarded, in contravention of international fair trial standards. Information gathered by the groups indicates that at least some of the men were denied access to a lawyer of their own choosing before and during their trials, in breach of Article 35 of the Iranian Constitution, which guarantees the right to counsel.

Their court­-appointed lawyers were not allowed to see them in prison and did not have access to their files, according to information gathered by the groups. A few of the men have alleged that they met their lawyers for the first time a few minutes before the start of their trials. The court proceedings were held behind closed doors and reportedly lasted only between 10 to 30 minutes.

Some of the men also alleged that the judiciary handed down their death sentences based on incriminating statements they were forced to sign under torture and other ill-treatment, in violation of Article 38 of the Iranian Constitution, which prohibits all forms of torture “for the purpose of obtaining confessions.” Several alleged in open letters that they were physically and psychologically abused during their detention. One of the men, Shahram Ahmadi, wrote:

“Officers of the Revolutionary Guards kicked me in the head and face, causing my nose and head to break…I did not receive any treatment for my broken nose…and I currently have breathing difficulties as a result… [My] interrogator knew that I had been injured [in a previous incident of mistreatment]. He purposely punched me in my stomach and I began bleeding heavily from my old wounds. I was hospitalized in Sanandaj Hospital under a fake name… later my wounds became infected but they refused to give me medication.”

The rights groups have found no information indicating that there was any investigation into these allegations of torture and other ill-treatment, contrary to Iran’s domestic law and international law. Article 578 of Iran’s Islamic Penal Code provides for the punishment of officials who torture people to obtain confessions. Article 7 of the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR), to which Iran is a party, prohibits the use of torture and other ill-treatment.

The irregularities reported in the men’s trials would also violate the fair trial provisions of Article 14 of the ICCPR, which include the presumption of innocence, adequate time and facilities to prepare one’s defense and to communicate with a lawyer of one’s choosing, and not to be compelled to testify against oneself or to confess guilt. The UN Human Rights Committee has stated that: “In cases of trials leading to the imposition of the death penalty scrupulous respect of the guarantees of fair trial is particularly important.”

In view of the apparently flawed legal proceedings, these 18 human rights groups and one prominent human rights lawyer urge the Iranian authorities to immediately halt the execution of these men and quash their sentences. Authorities should, at the very least, grant these men retrials in proceedings that comply with international standards of fair trial, without recourse to the death penalty.

The 33 men are, in an alphabetical order: Hamed Ahmadi, Shahram Ahmadi, Alam Barmashti, Jahangir Dehghani, Jamshid Dehghani, Seyed Shaho Ebrahimi, Varia Ghaderifard, Mohammad Gharibi, Seyed Abdol Hadi Hosseini, Farzad Honarjo, Mohammad Keyvan Karimi, Taleb Maleki, Kamal Molaee, Pouria Mohammadi, Keyvan Momenifard, Sedigh Mohammadi, Seyed Jamal Mousavi, Teymour Naderizadeh, Farshid Naseri, Ahmad Nasiri, Borzan Nasrollahzadeh, Idris Nemati, Omid Peyvand, Bahman Rahimi, Mokhtar Rahimi, Mohammadyavar Rahimi, Abdorahman Sangani, Amjad Salehi, Behrouz Shahnazari, Arash Sharifi, Kaveh Sharifi, Farzad Shahnazari, and Kaveh Veysi.

Iran remains the second largest executioner in the world, after China. In 2013, according to Amnesty International figures, the Iranian authorities officially acknowledged 369 executions. However, reliable sources have reported that hundreds of additional executions took place in 2013, bringing the total to over 700. According to Amnesty International, as of May 25, 151 executions during 2014 have been acknowledged by the authorities or state-sanctioned media, while reliable sources have reported at least 180 additional executions, for a total of 331.

The rights groups are:

Amnesty International

Human Rights Watch

Justice for Iran

Abdorrahman Boroumand Foundation

Arseh Sevom

Association for Defense of Azerbaijani Political Prisoners in Iran (ADAPP)

Association for Human Rights in Kurdistan of Iran-Geneva (KMMK-G)

Baloch Human Rights Organization

Center for Combating Racism & Discrimination against Arabs in Iran

Centre for Supporters of Human Rights

Ensemble contre la peine de mort (ECPM)

International Campaign for Human Rights in Iran

Iran Human Rights

Iran Human Rights Documentation Center

Step by Step to Stop Death Penalty  (LEGAM)

Mehrangiz Kar

Nobel Women’s Initiative

Siamak Pourzand Foundation

United for Iran


ایران: حکم اعدام ۳۳ سنی را لغو کنید

(۲۲ خرداد ۱۳۹۳) — ۱۸ گروه و یک وکیل برجسته مدافع حقوق بشر از مقام های ایرانی خواستند تا حکم ۳۳ مسلمان سنی مذهب که به اتهام “محاربه” محکوم به اعدام شده اند را لغو کرده و اجرای تمامی احکام اعدام را متوقف کنند. یک تن از این ۳۳ نفر احتمالاً در زمان ارتکاب جرم زیر ۱۸ سال سن داشته است. فراخوان این گروه‌های حقوق بشری در حالی صورت می گیرد که نگرانیهای جدی در مورد ناعادلانه بودن روند قضایی این متهمان، و همچنین شمار بالای اعدام های گزارش شده در سال گذشته در ایران وجود دارد، از جمله اعدام غلامرضا خسروی سوادجانی، مخالف سیاسی، که ۱۱ خرداد به اجرا درآمد.


براساس اطلاعاتی که گروه‌های مدافع حقوق بشر گردآوری کرده‌اند اکثر این متهمان بین سال‌های ۸۸ تا ۹۰ در استان کردستان توسط ماموران وزرات اطلاعات دستگر شده و پیش از محاکمه، بدون دسترسی به وکیل و یا ارتباط با خانواده، برای چندین ماه در سلول انفرادی نگهداری می شده‌اند. این اعتقاد وجود دارد که آنها در این دوران شکنجه شده و یا مورد بدرفتاری قرار گرفته‌اند.


سی و یک تن از این افراد در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران، یک تن در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران و یک تن در شعبه ای از دادگاه انقلاب سنندج محاکمه شده‌اند. محکومیت آنها به اعدام به خاطر جرایمی همچون “اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی،” “تبلیغ علیه نظام،” “عضویت در گروهای سلفی،” “افساد فی الارض،” و “محاربه” بوده است که به صورت مبهمی تعریف شدهاند. دو جرم “افساد فی الارض،” و “محاربه” با مجازات احتمالی اعدام همراه است.


این جرایم که در قانون مجازات اسلامی به گونه‌ای مبهم تعریف شده‌ا‌ند از شفافیت و دقتی که باید بر اساس حقوق کیفری بین المللی داشته باشند، برخوردار نیستند. به گفته این گروه‌های مدافع حقوق بشر، مقام‌های ایرانی با متهم کردن افراد به این جرایم به طور مداوم حق آزادی مذهب، بیان و تجمع را نقض و افراد را دستگیر و زندانی می کنند. همچنین این گروه‌ها تأکید دارند مقامات ایران با توسل به این قوانین، بدون ارائه مدرک، فعالین را به حمایت از گروهای مسلح متهم می کنند.


بر اساس اطلاعاتی که در اختیار این گروه‌های حقوق بشری قرار گرفته به نظر می رسد که متهمین اتهام شرکت در مبارزات مسلحانه را رد کرده و تأکید دارند تنها به خاطر اعتقادات خود و فعالیت هایی همچون شرکت در جلسات مذهبی و پخش مطالب مذهبی دستگیر شده‌اند. در ایران اکثر مسلمانان شیعه و سنی‌ها در اقلیت هستند. اکثر سنی‌های ایرانی به اقلیت کرد و بلوچ تعلق داشته و مدتها است که به تبعیض دولت علیه خود معترضند،  تبعیضهایی که هم در بطن قوانین موضوعه و هم در اعمال آن قوانین دیده می شود.


بر اساس قانون جدید مجازات اسلامی قوه قضائیه باید پرونده این ۳۳ تن را مرور کند. در قانون جدید، اگر افراد شخصاً اقدام مسلحانه انجام نداده باشند محارب محسوب نشده و باید حکم اعدام آنها لغو شود. قانون جدید مجازات اسلامی می‌تواند به نجات جان این ۳۳ تن و دیگر کسانی که به اتهام محاربه به اعدام محکوم شده‌اند بی‌انجامد، اما باتوجه به اعدام غلامرضا خسروی سوادجانی که در دادگاهش هیچ مدرکی مبنی بر مبارزه مسلحانه او ارائه نشده بود به نظر می رسد مقام های ایرانی قانون جدید مجازات اسلامی را اعمال نمی‌کنند.


دست‌ کم  یک نفر از این ۳۳ نفر، برزان نصرالله زاده، براساس اطلاعات کارت ملی اش در زمان ارتکاب جرمی که به آن متهم است زیر ۱۸ سال سن داشته است. اعدام افرادی که در هنگام ارتکاب جرم زیر ۱۸ سال دارند خلاف قوانین بین المللی و کنوانسیون حقوق کودک بوده که ایران از امضاء‌کنندگان آن است.


چهار تن از این افراد حامد احمدی، جهانگیر دهقانی، جمشید دهقانی و کمال مولایی متهم به قتل روحانی سنی ملا محمد شیخ الاسلام، نماینده کردستان در مجلس خبرگان رهبری هستند. این چهار تن با رد این اتهام تأکید می کنند که این قتل در شهریور ۸۸ صورت گرفته در حالی که آنها چند ماه پیش از آن بین خرداد تا تیر ۸۸ بازداشت شده‌اند. دیوان عالی کشور در شهریور ۹۲ احکام اعدام این چهار تن را تائید کرده و پرونده آنها به اداره اجرای احکام ارسال شده است. این مردان در معرض خطر فوری اعدام قرار دارند.


به گزارش گروه های مدافع حقوق بشراحکام اعدام چهار تن دیگر در این گروه (سید جمال موسوی، عبدالرحمان سنگانی، صدیق محمدی، و سید هادی حسینی) نیز به تایید دیوان عالی کشور رسیده است. پرونده ۲۵ تنِ باقی مانده هنوز مورد بررسی دیوان عالی کشور قرار نگرفته است. اکثر این متهمان در زندان‌های رجایی‌شهر و قزلحصار در شهر کرج نگهداری می شوند. بنا به گزارش‌ها یکی از این افراد یعنی سید جمال موسوی در زندان سنندج در استان کردستان زندانی است.


گروهای مدافع حقوق بشر نگران هستند که این ۳۳ نفر در جریان محاکمههایی به اعدام محکوم شدند که در آن بر خلاف استانداردهای بین المللی محاکمه عادلانه، اصولی همچون حق دفاع متهم رعایت نشده بود. بر اساس اطلاعاتی که توسط این گروه‌ها جمع آوری شده برخلاف اصل ۳۵ قانون اساسی ایران که حق داشتن وکیل را تضمین می کند، حداقل عده ای از این مردان از دسترسی به وکیل منتخب خود چه پیش از دادگاه و چه در حین محاکمه محروم بوده‌اند.


بنا بر گزارش‌ها، وکلای انتصابی آنها اجازه نداشتند با آنها در زندان ملاقات کرده و به پرونده موکلانشان دسترسی نداشته‌اند. چند تن از این متهمان می گویند وکلای خود را اولین بار تنها دقایقی پیش از آغاز دادگاه خود ملاقات کرده‌اند. جلسات محاکمه پشت درههای بسته برگزار شده و بنا به گزارش ها تنها بین ۱۰ تا ۳۰ دقیقه به طول انجامیده است.


برخی از این افراد همچنین ادعا می کنند حکم اعدامشان  بر اساس “اعترافاتی” است که تحت فشار شکنجه و بدرفتاری از آنها گرفته شده است. اصل ۳۸ قانون اساسی ایران “هرگونه شکنجه برای گرفتن اقرار و یا کسب اطلاع” را منع کرده است. چندین تن از این متهمان در نامه های سرگشاده ای از بدرفتاریهای فیزیکی و روحی که در زندان بر آنها اعمال شده نوشته اند. شهرام احمدی، یکی از این متهمان، نوشته است:


“ماموران سپاه پاسدان با لگد به سر و صورتم می زدند و دماغ و سرم را شکستند… دماغ شکسته ام مداوا نشد … و اکنون مشکل تنفسی دارم… یکی از بازجوها که می دانست بدن من [به خاطر بدرفتارهای پیشین] دچار زخمهای عمیق شده، با مشت به شکمم ضربه زد که منجر به باز شدن زخمم و خونریزی شدید آن شد. هنگامی که در بیمارستان سنندج بودم با اسمی غیر از اسم خودم مرا معرفی کردند… زخم هایم بعدها عفونت کرد و داروهایی را که دکتر برایم می‌نوشت به من نمی دادند.”


این گروه‌های مدافع حقوق بشر هیچ اطلاعاتی مبنی بر اینکه مقام های ایرانی در مورد ادعاهای شکنجه و بدرفتاری این زندانیان تحقیقی انجام داده باشند کسب نکرده است. بر اساس ماده ۵۷۸ قانون مجازات اسلامی مقام هایی که برای کسب اعتراف دست به شکنجه می‌زنند باید مجازات شوند. در همین حال اصل ۷ میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی که به تصویب ایران رسیده است شکنجه و بدرفتاری را منع می‌کند.


در همین حال گزارش‌ها در مورد محاکمه این افراد حاکی از نقض اصل ۱۴ میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی است که در آن اصل برائت (فرض بی گناهی متهم)، دسترسی متهم به وکیل منتخب، در اختیار داشتن زمان و امکانات لازم برای دفاع و همچنین عدم اجبار به شهادت در دادگاه تضمین شده است.  کمیته حقوق بشر سازمان ملل متحد تأکید دارد “در پرونده هایی که به حکم اعدام می انجامد دقت بالا در تضمین اصول دادگاه عادلانه از اهمیت ویژه ای برخوردار است.”


باتوجه به روند ظاهراً ناقص قضایی، این ۱۸ گروه و یک وکیل مدافع حقوق بشر از مقام‌های ایرانی می‌خواهند بلافاصله اعدام این افراد را متوقف و احکام اعدام آنها را لغو کنند. مقام‌های ایرانی باید دست کم با پیروی از استاندارهای بین المللی محاکمه عادلانه این افراد را بدون احتمال مجازات اعدام دوباره محاکمه کند.


نام این ۳۳ تن به ترتیب حروف الفبا سید‌‌ شاهو ابراهیمی، حامد احمدی، شهرام احمدی، عالم برماشتی، امید پیوند، سید عبدالهادی حسینی، جهانگیر دهقانی، جمشید دهقانی، محمدیاور رحیمی، بهمن رحیمی، مختار رحیمی، عبدالرحمان سنگانی، فرزاد شاه نظری، بهروز شاه نظری، کاوه شریفی، آرش شریفی، امجد صالحی، محمد غریبی، وریا قادری فرد، محمد کیوان کریمی، صدیق محمدی، پوریا محمدی، طالب ملکی، کمال ملایی، سید جمال موسوی، کیوان مؤمنی فرد، تیمور نادری زاده، فرشید ناصری، برزان نصرالله زاده، احمد نصیری، ادریس نعمتی، فرزاد هنرجو، و کاوه ویسی است.


ایران از نظر شمار اعدام‌ها پس از چین مقام دوم را در جهان دارد.  بنا به آمار سازمان عفو بین الملل، در سال ۲۰۱۳ مقام های ایرانی رسماً اعدام ۳۶۹ نفر را تأیید کردند. اما به گفته منابع معتبر تعداد اعدام‌های ایران در سال ۲۰۱۳ بیش از ۷۰۰ نفر بوده است. بنا بر آمار عفو بین الملل، تا ۲۵ ماه مه سال میلادی جاری، مقامها و رسانه‌های دولتی ایران اعدام ۱۵۱ نفر را تائید کرده اند. اما به گزارش منابع معتبر شمار واقعی کسانی که در سال میلادی جاری اعدام شدند۱۸۰ نفر بیشتر از آمار رسمی و ۳۳۱ نفر است.


دیدبان حقوق بشر

عدالت برای ایران

عفو بین الملل

اتحاد برای ایران

انجمن حقوق بشرکردستان ایران-ژنو

انجمن دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجانی در ایران

انجمن زنان نوبل

بنیاد سیامک پورزند

بنیاد عبدالرحمن برومند

سازمان حقوق بشر ایران

سازمان حقوق بشر بلوچ

عرصه سوم

کارزار لغو گام به گام اعدام (لگام)

کانون مبارزه با نژادپرستی و عرب ستیزی در ایران

کانون مدافعال حقوق بشر

کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران

مرکز اسناد حقوق بشر ایران

مهرانگیز کار

همبستگی برای پایان اعدام

Turkey – UNHCR – new rules for non-european refugees


, , , , , , , , , , , , , , ,

related:  Turkey – ترکیه – اطلاعات برای پناهندگان






May 2014 – please sign: Petition to President of the European Parliament:




2014 UNHCR country operations profile – Turkey

In April 2013, Turkey promulgated its Law on Foreigners and International Protection. While maintaining the geographical limitation to the 1951 Convention relating to the Status of Refugees, the law provides a comprehensive framework for protecting and assisting all asylum-seekers and refugees, regardless of their country of origin, in line with international standards. A newly established Directorate General for Migration Management will be fully operational by April 2014.

In 2014, UNHCR will continue to cooperate with the national authorities to ensure that refugees and asylum-seekers in Turkey have access to asylum procedures and services, and to identify durable solutions.





courtesy: refworld: Turkey: Law No. 6458 on 2013 of Foreigners and International Protection [Turkey],  4 April 2013


11.05.2014 –  ffm online: Türkei: Hungerstreik afghanischer Flüchtlinge vor UNHCR


28 April 2014 – I.R.A.N.:

The Urgent Need to Revisit the Effectiveness of Refugee Resettlement Policies



25 April 2014 – globalpost: Turkey’s role as refugee host under pressure as requests for asylum increase

” . .Today, close to 72,000 cases are still being processed; with more asylum seekers entering Turkey every day, the system is under increasing strain. It can now take years to complete the process of status determination, leaving many asylum seekers and their families in limbo. ..”


7 June 2013 – euronews: Iranian voices from Turkey

” .. Life is not always easy here for refugees who do not have the right to work, however they say their only choice is to stay and try to get asylum status ..”


12 April 2013 – reuters: Turkey has new law on asylum, but sets limits for non-Europeans

” .. Rights groups have criticized the limitation because it leaves non-European refugees in a legal limbo while they wait to be settled in a third country by the UNHCR, which can often take many years... ”


14 December 2012- Human Rights Watch: Iran: Activists Fleeing Assault on Civil Society

Steady Stream Seeking Refuge Abroad – ” .. The 60-page report, “Why they Left: Stories of Iranian Activists in Exile,” documents the experiences of dozens of rights defenders, journalists, bloggers, and lawyers whom security and intelligence forces targeted because they spoke out against the government. Some who took part in anti-government protests after the 2009 election had never been politically active before, but suddenly found themselves in the crosshairs of security and intelligence forces. .. “


24 June 2012 – today’s zaman: Iranian refugees tell story of escape from repression they face in Iran


23 March 2011 – tehranbureau: Running to Stand Still: The Long Wait for Iran’s Refugee Journalists

” .. A refugee is a person who “owing to a well-founded fear of being persecuted for reasons of race, religion, nationality, membership of a particular social group, or political opinion, is outside the country of his nationality, and is unable to or, owing to such fear, is unwilling to avail himself of the protection of that country…”

The 1951 Convention relating to the Status of Refugees ..”

” . .A refugee has the right to safe asylum. However, international protection comprises more than physical safety. Refugees should receive at least the same rights and basic help as any other foreigner who is a legal resident, including freedom of thought, of movement and freedom from torture and degrading treatment. Economic and social rights are equally applicable. Refugees should have access to medical care, schooling and the right to work.  .. “

welcome to Germany – Gesetzesentwurf Asylpolitik


, , , , , , , , ,

Zirndorf_Germany welcoming refugees (35)

entrance refugees camp

entrance refugees camp

Gesetzesentwurf der Bundesregierung vom Mai 2014



Presseerklärung des  Bundesinnenministeriums am 30. April 2014:

Bundesregierung be­schließt Ge­setz­ent­wurf zu si­che­ren Her­kunfts­staa­ten

Mit dem vom Bundesminister des Innern vorgelegten Gesetzentwurf werden Vereinbarungen aus dem Koalitionsvertrag umgesetzt.


Ausschnitt aus Interview der Welt am Sonntag mit Bundesinnenminister Dr. Thomas de Maizière , am 18.05.2014 veröffentlicht auf der Seite des Bundesinnenministeriums


“” Asyl und Flüchtlinge sind sensible Themen im Wahlkampf. Warum stellen Sie Ihre Reformpläne ausgerechnet jetzt vor?

Das hat nichts mit dem Wahlkampf, sondern mit Vereinbarungen im Koalitionsvertrag zu tun.

Weshalb ist es notwendig, Asylbewerber, die nicht auf korrekte Weise eingereist sind, in Abschiebehaft zu nehmen? Und wofür braucht man Wiedereinreisesperren für abgelehnte Asylbewerber?

Wir haben die höchsten Asylbewerberzahlen seit vielen Jahren. Das liegt auch an schwierigen Bürgerkriegs- und Flüchtlingssituationen, etwa in Syrien. Die Politik kann da nicht schweigen, sondern sie hat zu handeln. Unser Land ist einer liberalen, humanitären Flüchtlingspolitik verpflichtet. Wir nehmen diejenigen auf, die Not leiden. Denen, die nicht verfolgt sind und trotzdem kommen, müssen wir aber sagen: Für Euch gibt es hier keinen Aufenthaltsstatus. Wir müssen genauso gegen die vorgehen, die das Asylrecht missbrauchen.

Wie viele kommen denn in diesem Jahr?

Wenn die Entwicklung so weitergeht, rechne ich für 2014 mit rund 200000 Asylbewerbern. Das schließt besondere Entwicklungen in Europa und Afrika nicht einmal ein. Es könnten also noch mehr werden.

Ihre Asylpläne werden als “gigantisches Inhaftierungsprogramm” kritisiert…

Das weise ich mit Nachdruck zurück. Bisher sind die Gründe, jemanden in Abschiebehaft zu nehmen, nicht gesetzlich geregelt. Das ist ein echtes Problem, weil eine Inhaftierung sehr stark in die Rechte eines Menschen eingreift. Bisher lief das nur über die Praxis der Verwaltungen und Gerichte. Diesen nicht haltbaren Zustand bereinigen wir jetzt – auch weil das europäische Recht es verlangt und so wie es jetzt Verwaltung und Gerichte handhaben. Der erhobene Vorwurf der Verschärfung ist also Unsinn.  “”

Willkommenskultur kommentiert von Heribert Prantl in Sueddeutsche.de am 09. Mai 2014


Grundgesetz Artikel 16 a -Art. 16a GG

Artikel 16a

(1) Politisch Verfolgte genießen Asylrecht.

(2) Auf Absatz 1 kann sich nicht berufen, wer aus einem Mitgliedstaat der Europäischen Gemeinschaften oder aus einem anderen Drittstaat einreist, in dem die Anwendung des Abkommens über die Rechtsstellung der Flüchtlinge und der Konvention zum Schutze der Menschenrechte und Grundfreiheiten sichergestellt ist. Die Staaten außerhalb der Europäischen Gemeinschaften, auf die die Voraussetzungen des Satzes 1 zutreffen, werden durch Gesetz, das der Zustimmung des Bundesrates bedarf, bestimmt. In den Fällen des Satzes 1 können aufenthaltsbeendende Maßnahmen unabhängig von einem hiergegen eingelegten Rechtsbehelf vollzogen werden.

(3) Durch Gesetz, das der Zustimmung des Bundesrates bedarf, können Staaten bestimmt werden, bei denen auf Grund der Rechtslage, der Rechtsanwendung und der allgemeinen politischen Verhältnisse gewährleistet erscheint, daß dort weder politische Verfolgung noch unmenschliche oder erniedrigende Bestrafung oder Behandlung stattfindet. Es wird vermutet, daß ein Ausländer aus einem solchen Staat nicht verfolgt wird, solange er nicht Tatsachen vorträgt, die die Annahme begründen, daß er entgegen dieser Vermutung politisch verfolgt wird.

(4) Die Vollziehung aufenthaltsbeendender Maßnahmen wird in den Fällen des Absatzes 3 und in anderen Fällen, die offensichtlich unbegründet sind oder als offensichtlich unbegründet gelten, durch das Gericht nur ausgesetzt, wenn ernstliche Zweifel an der Rechtmäßigkeit der Maßnahme bestehen; der Prüfungsumfang kann eingeschränkt werden und verspätetes Vorbringen unberücksichtigt bleiben. Das Nähere ist durch Gesetz zu bestimmen.

(5) Die Absätze 1 bis 4 stehen völkerrechtlichen Verträgen von Mitgliedstaaten der Europäischen Gemeinschaften untereinander und mit dritten Staaten nicht entgegen, die unter Beachtung der Verpflichtungen aus dem Abkommen über die Rechtsstellung der Flüchtlinge und der Konvention zum Schutze der Menschenrechte und Grundfreiheiten, deren Anwendung in den Vertragsstaaten sichergestellt sein muß, Zuständigkeitsregelungen für die Prüfung von Asylbegehren einschließlich der gegenseitigen Anerkennung von Asylentscheidungen treffen.




dublin III regulation – asyl – germany – پناه – آلمان – دوبلین ۳

asylum application in Germany

gallery – Willkommen in Deutschland – Germany welcoming refugees

The Black Thursday in Ward 350 of Evin Prison in Tehran


, , , , ,

with special thanks to Negin Bank for her translation on FacebookEvin Prison

The following is the english translation of part of the letter issued by 74 political prisoners in ward 350 of Evin prison in Tehran. The report describes what the prisoners witnessed during the violent raid carried out by Iranian plain clothes agents and prison guards on the morning of “Black Thursday” in Evin prison in Tehran and includes the list of the injured prisoners and the extent of their injuries.  Further updates from Thursday raid in ward 350 of Evin prisons will be reported as soon as translated:


“On 17 April 2014 around 9.30 AM a number of plain clothes agents together with prison guards and prison officials entered ward 350 of Evin prison in Tehran to carry out inspection.  Plainclothes agents who were probably from the security apparatus entered the ward rooms and after body inspections, sent the prisoners to the outdoor courtyard and closed the building’s door on them.

During the inspection, prisoners in the prison courtyard realized that their inmates who were still inside the rooms, were being severely beaten by the plainclothes security agents and the prison guards.  Unfortunately despite prisoners protests, not only the violation was not  stopped, but protesting prisoners were also unexpectedly and severely attacked by the security agents with batons, iron rods and punched and kicked.

In the mean while prison officials including security and prison guards not only did not prevent the beatings and insultings of the prisoners and the destruction of their belongings, but they encouraged the agents and prison guards who were acting under their orders to engage in physical confrontation against the prisoners.

In this sad and inhumane incident 14 persons among the prisoners inside the rooms, who were beaten in front of others, were transferred to an unknown location blindfolded while severely bleeding and the rest of those beaten and injured including the ill and the elderly were confined in the courtyard and the officials refused to issue report on the number of those injured and on the extent of damages brought to the prisoners belongings.  In order to register the extent and the severity of physical injuries born by the abovementioned persons, their names, following professional exam carried out by two doctors among the prisoners are here below reported:

  1. Kamyar Sabet Sanat: severe nervous shock – chest tightness or pain with heart symptoms following the use of sublingual medication, the symptoms were largely reduced.
  2. Omid Behroozi: a deep cut on the anterior surface of the right wrist with the sharp object associated with severe bleeding and by taking appropriate action hemostasis was established.  He was then sent to the infirmary . First examination reveals possibility of foreign object in the wound.
  3. Akbar Amini Armaki : relatively deep laceration in the scalp above the right ear , which was a step towards maintaining homeostasis. Blood clotting and swelling in the posterior part of the head followed by dizziness, nausea and blurred vision.
  4. Esmail Barzegari:  swelling and extreme ache in the lower left portion of the chest which were consistent with symptoms of broken ribs.
  5. Ali Rajai: aching in the right forearm, bruising and aching over a strip shaped area formed in the back (left and right shoulders).
  6. Amin Chalaki: aching  with abrasions and blood clotting in the posterior region of the left elbow.
  7. Masoud Arab Choobdar: aching of the right shoulder and upper right arm with swelling and limitation of motion in the right shoulder joint.
  8. Farshid Fathi: aching and swelling and limitation of motion in the joints of the big toe of his left foot.
  9. Seyyed Hossein Ronaghi Maleki : aching and minor swelling in the posterior region of the scalp, small and shallow cuts on the fingers and palm of left hand and right hands.
  10. Majid Mohammadi Moeen: redness and inflamed left eye and soreness with bruising around his left eye .
  11. Asghar Ghatan: aching with slight swelling in left and right legs.
  12. Emad Bahavar: multiple aches throughout the body, strip-shaped bruises in the back and shoulders, minor abrasions and bruises on the wrists of both hands .
  13. Peyman Kassen Nejad: aching and bruising in the left forearm in the anterior right leg.”


source: Kaleme

First visitation day after the “Black Thursday” – Evin prison, Tehran


, , , , ,

with very special thanks to Negin Bank for her translation posted on Facebook


First visitation day after the “Black Thursday” – Evin prison, Tehran

22 April 2014 at 07:08

Testimonies from the families of political prisoners on the first day of visitation following Thursday’s violent raid on Ward 350 of Evin prison in Tehran by plainclothes security agents and prison guards:


“They had chained his hands and feet and blindfolded him and at the same time beaten him with baton”

(sister of Mohamad Shojayi – a critic clergy)



 “My son is on hunger strike and his back was bruised.  The security officials have asked the families not to give interviews”

(mother of Davar Hossein – student activist)



 “He had a broken neck.  He had a neck brace on.  His head was broken too and they hadn’t even stitched him. He himself said that he couldn’t hear with his right ear.  He couldn’t speak properly at all. When his mother saw the scene she fainted. She was shocked. We couldn’t stay there either so we came out”

(Father of Akbar Amini – Green Movement activist)



“Emad during the raid inside the ward was on the upper floor.  When he heard the guys screaming from downstairs, he protested and 10 plainclothes agents attacked him and he stood straight staring the security agents in their eyes. He kept falling  down and getting back up … he didn’t defend himself even for a moment.  God himself saved him.”

(Wife of Emad Bahavar – Member of the Freedom Movement)



 “They had beaten him so much that he couldn’t stand on his feet.  He is on hunger strike too and didn’t have the force to speak”

(Mother of Yashar Darolshafa – leftist activist)



“I saw Mr. Arab.  He couldn’t wear his clothes because he had bandage on his arm.  He was also bruised around his chest and arms. I saw the bruises because he hadn’t his clothes on properly.  He said that probably his sholder was broken and they had put bandage on it.

(Wife of Siamak Ghaderi – Journalist)



“Today during the visit, the eyes of all those who were waiting to see their loved ones and their brothers were full of fear. The room was full with the sound of screams and slogans.  An ambulance had come to take Akbar Amini’s mother to the hospital as she had fainted several times when she had seen her son.  Security and police force had stationed in front of the door.  Most prisoners had shaved their heads in solidarity with their brothers.  When curtains were raised all the families broke into tears.

(Wife of Hassan Zeidabadi – Human rights activist)



 “They send a bunch of plainclothes agents in the room and told them to beat up our children.  When I saw my son, he told me that their lives were in danger.  I pray all human beings, all organizations and anyone who can to help us.  Our children’s lives are in danger.  Before anything happens again some has to be done.  We ask parliament members, Mr. Motahari to take immediate action”

(Father of Hossein Ronaghi Maleki – Blogger)



“All the things we had read in the websites were confirmed.  They had beaten them up with their hands tied up.  Their bodies were bruised and there were a series of fractures. They don’t behave like this even with a war prisoner.”

(Wife of Soheil Babadi – accusation: insulting Shia Imams)



 “Bitterness, bitterness, bitterness … There are still no news from the main injured prisoners who are in solitary confinement, the details of the violence on our loved ones were much worse than those written on the websites … the continuous sound of crying and weeping, seeing the broken head and neck of Akbar Amini,  the ripped veins of Omid Behroozi, fainting of mourning mothers … the ambulance at the door … smell of blood … everywhere smelt of blood”

(Daughter of Masoud Pedram –  Melli Mazhabi activist)



Special thanks to Ali Abdi for putting together the farsi texts of  all the above with the links to their sources


AbdolfattahSoltani_after raid in 350

Abdolfatah Soltani (lawyer) a highly respected prisoners of ward 350 whose head and face was shaved in order to humiliate him

AkbarAmini's mother fainted_350

Akbar Amini’s mother fainting after seeing her son with broken head and neck

Ward 350 of Evin prison witness to the most unprecedented violence against political prisoners within the last two decades.


, , , , , , , , , , , , , , , , ,


According to Kaleme, agents from the IRGC, Ministry of Intelligence, and over hundreds of prison guards violently raided Ward 350 of Evin prison and beat up prisoners using batons and other weapons. At least 30 prisoners were injured during the violent assault and 4 political prisoners are so far known to have been transferred to hospitals with sustained injuries. 32 political prisoners were transferred to solitary confinement during the brutal altercation.

Political prisoners had protested the aggressive nature of prison inspections, which culminated in today’s vicious skirmish. The authorities videotaped and took pictures of their actions.

The level of violence against the prisoners was so brutal that the mini bus transferring them to solitary confinement and the prison infirmary, and also the outside area were permeated with bloodstains.

Omid Behrouzi sustained a ruptured vein, Esmail Bazergani sustained broken ribs and Ali Amini sustained a broken head. An unnamed prisoner sustained…

View original post 283 more words

Iranian and Afghan asylum seekers in Turkey need support


, , , , , , , , , , , ,

Iranian and Afghan asylum seekers in front of the UNHCR in Ankara

Refugees in Turkey struggle problems such as lack of work permission and insurance, costly life and also long period of the process of their UNHCR cases. But , it seems refugees in Kayseri face more problems.

Kayseri is populated with natives mostly religious Muslims and most of the Iranian refugees there are non-Muslim such as Bahai’s, Christians and also Atheists. This heterogeneous composition, makes problems for refugees.

According to Kaveh Taheri, one of the refugees in Kayseri, since while ago, the clashes with the Iranian people have intensified. In the last clash on 13 April, some Turkish citizens got involved with two Iranian refugees that led to mass conflict and a number of Iranians were injured. Kaveh Taheri says the attackers only asked about their nationality, when they found we are Iranians they began to beat.

On 15th April, these refugees went to protest to UNHCR office in Ankara, but when they did not receive proper response, they began refuge protesting in front of the office.

Their demands include work permit, removing the ban of travelling across the country, receiving financial help and accelerating in refugee process. Some Afghan refugees are also joined them.

thanks @Mustafa Rahmani for English summary

Deutsche Welle persian: 15 April 2014

تحصن پناهجویان ایرانی و افغان در آنکارا

به دنبال درگیری میان چند ایرانی و ترک در شهر کایسری ترکیه که منجر به زخمی شدن چند نفر از ایرانیان شد، پناهجویان ایرانی برای اعتراض مقابل دفتر پناهندگان سازمان ملل در آنکارا تجمع کردند.

ankara_15April2014Ankara2_15 April2014

ناهجویان مقیم ترکیه با مشکلاتی نظیر نداشتن اجازه کار، نداشتن هیچگونه بیمه و هزینه زندگی و نیز طولانی شدن روند پناهندگی‌شان درگیرند. پناهجویان ساکن کایسری اما ظاهرا شرایط بدتری دارند.

شهر کایسری با نام قدیم “قیصریه”، با جمعیتی حدود یک میلیون و ۳۰۰ هزار نفر در ۳۰۰ کیلومتری جنوب شرقی آنکارا واقع شده است. حدود ۵ هزار نفر پناهجو و پناهنده در این شهر زندگی می‌کنند که سه هزار نفر از آنان ایرانی هستند. کایسری شهری مذهبی است و ساکنان آن مسلمان هستند. چند سالی است که این شهر تبدیل به یکی از مراکز زندگی موقت پناهجویان ایرانی شده است.

اکثر ایرانیانی که در این شهر به عنوان پناهجو ساکن‌‌اند، دلایل پناهندگی‌شان یا مربوط به مذهب‌شان بوده مثل بهاییان و نوکیشان مسیحی، و یا همجنسگرا هستند. تعداد دیگری نیز دلایل عقیدتی از جمله خداناباور بودن را به عنوان دلیل پناهندگی‌شان ذکر کرده‌اند.

این ترکیب ناهمگون با مسلمانان اکثرا معتقد این شهر، مشکلاتی را برای پناهجویان به وجود آورده است. به گفته کاوه طاهری، یکی از پناهجویان ساکن کایسری، مدتی است که درگیری میان اهالی این شهر با ایرانیان شدت گرفته است. آخرین مورد خبری بود که بر اساس آن یک‌شنبه شب (۲۴ فروردین/۱۳ آوریل) چند شهروند کایسری با دو پناهجوی ایرانی درگیر شده‌اند. این درگیری منجر به نزاعی دسته‌جمعی شده و در اثر آن تعدادی از ایرانیان زخمی شده‌اند.

کاوه طاهری می‌گوید حمله کنندگان تنها ملیت آنها را پرسیده‌اند و وقتی فهمیده‌اند که ایرانی هستند به آنان حمله‌ور شده‌اند. بابک اجلالی یکی دیگر از زخمی‌شدگان اما می‌گوید تنها به دلیل دفاع از دوستش که مورد حمله قرار گرفته بوده با شهروندان ترک درگیر شده و بیشتر از طرف نیروهای پلیس مورد ضرب و جرح قرار گرفته است.

آقای اجلالی در عین حال از برخورد خوب پلیس کایسری بعد از اعلام شکایت او قدردانی می‌کند اما در عین حال تاکید می‌کند که فضای حاکم بر کایسری، برای ایرانیان فضای دوستانه‌ای نیست.

تحصن مقابل دفتر کمیساریای پناهندگان

روز سه‌شنبه (۲۶ فروردین/۱۵ آوریل) پناهجویان ایرانی که مورد ضرب و شتم واقع شده بودند، برای اعتراض به دفتر کمیساریای پناهندگان سازمان ملل در آنکارا رفتند. آقای طاهری به دویچه‌وله گفت که تا بعدازظهر منتظر بوده‌اند که پاسخی درخور از مسئولان دفتر پناهندگی سازمان ملل دریافت کنند اما چون پاسخی نگرفته‌اند دست به تحصن زده‌اند.

خواست‌های تحصن‌کنندگان داشتن اجازه کار، رفع ممنوعیت رفت و آمد به شهرهای دیگر، گرفتن کمک هزینه تا زمان قبولی پناهندگی و نیز تسریع در روند پناهندگی است. شماری از پناهجویان افغان نیز به این تحصن پیوسته‌اند.

کاوه طاهری می‌گوید علاوه بر مشکلات اقامتی و کاری، مردم کایسری نیز با پناهجویان رفتار مهربانانه‌ای ندارند. او می‌گوید اجاره خانه‌ای که برای شهروندان ترک ماهیانه ۲۰۰ تا ۲۵۰ لیر ترکیه است، برای پناهجویان بین ۳۰۰ تا ۵۰۰ لیر تعیین می‌شود.

مزد پناهجویان نیز به نسبت کسانی که اجازه کار دارند بسیار پایین‌تر است. برای کاری که مزد روزانه آن ۵۰ تا ۶۰ لیر ترکیه است، یک پناهجو تنها ۲۰ تا ۳۰ لیر دریافت می‌کند و تازه اگر پلیس مطلع شود باید جریمه هم پرداخت کند.

پناهجویان کایسری کارهایی مانند ظرفشویی، گونی‌بافی و سنگ‌بری انجام می‌دهند و گاه مجبورند برای تامین هزینه‌هایشان روزانه بین ۱۰ تا ۱۲ ساعت کار کنند. به گفته کاوه طاهری زنان پناهجو در محیط‌های کاری اغلب مورد آزار جنسی و درخواست برای رابطه جنسی قرار می‌گیرند.

همه شهروندان ترکیه مثل هم نیستند

“سورنا هاشمی” فعال دانشجویی دانشگاه زنجان و یکی از کسانی که ماجرای فساد اخلاقی رئیس این دانشگاه را بر ملا کرد و به همین دلیل نیز به زندان رفت و از دانشگاه اخراج شد، بیش از دو سال است که در ترکیه به سر می‌برد. او که در حال حاضر در شهر “بنیزی” در جنوب غربی ترکیه اقامت دارد، می‌گوید در این دو سال در شهرهای زیادی ساکن بوده از جمله اسکی‌شهیر و کوتاهیه.

آقای هاشمی به دویچه‌وله می‌گوید که در این دوسال نه رفتار ضد ایرانی از مردم ترکیه دیده و نه از پلیس این کشور مشاهده کرده است. وی اما تاکید می‌کند که اوضاع در شهرهای کوچک به خوبی و آرامی شهرهای بزرگ نیست.

سورنا هاشمی می‌گوید رفتاری که در این دوسال از پلیس ترکیه دیده به مراتب از رفتار نیروهای انتظامی ایران بهتر بوده است. به گفته این فعال دانشجویی، قوانین پلیس ترکیه در مواردی مثل نزاع‌های گروهی بسیار سختگیرانه است و مقصر چه ترک باشد چه خارجی به شدت مجازات می‌شود.

آقای هاشمی می‌گوید به تازگی دولت ترکیه قانونی را تصویب کرده که بر اساس آن پناهجویان هم بیمه می‌شوند؛ البته بیمه‌ای پایه‌ای و ناکامل اما همین بیمه می‌تواند بسیاری از هزینه‌های آنها را کاهش دهد.

به گفته او گرفتن اجازه کار برای پناهجویان هم نه از طریق سازمان ملل بلکه از طریق دولت ترکیه در مواردی استثنایی و با شرایطی سخت امکان‌پذیر است.

15 April 2014 by deutsche welle :

تحصن پناهجویان ایرانی و افغان در آنکارا

by Radio Shahrvand :

تحصن جمعی از فعالان سیاسی و حقوق بشر در مقابل کمیساریای عالی پناهندگان در ترکیه مطلب ویژه





pictures by Meisam Roodaki:

Ankara2_16.04.2014 Ankara3_16.04.2014 Ankara4_16.04.2014
















via Facebook:

we won’t give up our demands…
The second day of refuge in Ankara (16-April-2014):
We had discussion with UNHCR delegates more than 1.5 minutes. We expressed our demands and reminded them Geneva Convention for refugees. But they didn’t pay attention to our demands and our basic rights.
Then, they give us a deadline to leave the place in 15 minutes, and said we’ll call alien police to arrest you.
After few hours, aliens police show in front of UNHCR office, and threatened us to arrest. We said them we are under the support of UNHCR and you can do what you want in front of the cameras.
When we were talking with their superior, some of them hooked up 5 Afghan refugees and beat one of them.
As we said previously, we won’t give up!!!
We stay here for our demands. We want UNHCR to transfer us to the third countries. We want them to consider and follow to the other Refugees situation as soon as possible.

17 April 2014 via Facebook

همین الان دوست عزیز کاوه طاهری Kaveh Taheri تماس گرفت و گفت پلیس امنیت آنکارا با خواسته های تحصن کنندگان موافقت کرده . قرار شده است تا 4 ماه آینده به
پرونده افراد رسیدگی ، متخلفین و حمله کنندگان دستگیر و مجازات و همچنین اجازه تغییر شهر نیز به افراد داده شود.

Good news — Quoted from Kaveh Taheri by مبارز نستوه
Ankara’s General Directorate of Security (Turkish: Emniyet Genel Müdürlüğü, EGM) accepted the demands of sit-in protesting refugees in front of UNHCR.